Waarom ik vegan ging eten

Vegan eten wordt steeds populairder. Ook ik maakte een aantal jaar geleden de overstap naar een plantaardig dieet. Maar dat ging niet zomaar. Er is best wat voor nodig om oude gewoontes af te leren en écht bewuste keuzes te maken.

Van vlees naar vegetarisch

Al op mijn 12e vroeg ik mijn moeder of ik vegetarisch mocht gaan eten. Zij was niet heel enthousiast, maar was wel bereid om rekening met me te houden met het koken. Deze eerste poging tot vegetarisme hield echter niet lang stand. De gewoonte om vlees te eten zat ingebakken, dat had ik van jongs af aan al meegekregen. Ik weet niet meer hoe lang ik het volhield, misschien twee maanden.

Eieren met ham
Ei met ham. Lekker, maar niet vegetarisch! Image by RitaE from Pixabay

Dat aangeleerde gewoontes hardnekkig zijn, werd nog eens pijnlijk bevestigd bij mijn tweede poging om vegetarisch te gaan eten. Het was ruim een jaar later, ik was bijna 14, toen ik mijn moeder zei dat ik het deze keer echt vol ging houden. Ik was vastberaden. Die avond bakte ze apart een ei voor mij, terwijl de rest van het gezin vlees at. En ik vroeg haar: “Mag ik ham onder mijn ei?”

Van bewust naar onbewust

Ja, het was even een omschakeling, maar al gauw had ik een routine gevonden in wat ik wel en niet at. Die routine was een gevaarlijk iets: ik maakte geen bewuste keuzes meer. De keuze om vegetarisch te gaan eten was eenmalig bewust, maar al snel dacht ik er niet meer bij na. Zo at ik gewoon kaas waar stremsel in zat, wat uit de lebmaag van kalfjes komt. Of snoep waar gelatine in zat, uit de botten van varkens of runderen. Eieren uit een industrie waar de helft van de geboren kuikens wordt gedood, omdat haantjes geen eieren kunnen leggen en dus niet nuttig zijn. Dat mocht allemaal, want kaas, ei en snoep zijn geen vlees.

gummiberen
In veel snoepgoed zit varkens- of rundergelatine. Image by ally j from Pixabay

Ik wist al deze dingen wel ergens in mijn onderbewustzijn. Tijdens mijn studie diergeneeskunde had ik genoeg geleerd over de veehouderij om te weten dat ik niet achter deze manier van dieren houden stond. (Over dit fenomeen van ergens wel bewust zijn maar dat negeren, schreef ik vorig jaar nog een artikeltje.) Toch duurde het nog jaren voordat er iets gebeurde waardoor ik mijn kop abrupt uit het zand trok.

Van vegetarisch naar vegan

Het was dinsdag 10 september 2019 toen alles veranderde. Die avond las ik een stukje uit het boek Ooit aten we dieren* van Roanne van Voorst. Daar stond het, bovenaan bladzijde 85, de harde feiten die ik allang wist, maar nooit onder ogen had willen komen:

“… een melkkoe moet bijna constant zwanger zijn om de melkproductie zo hoog mogelijk te houden. Ze geeft namelijk alleen melk als ze in verwachting is van een kalfje […]. De meeste melkkoeien worden daarom elk jaar kunstmatig geïnsemineerd, zodat ze doorlopend in verwachting zijn. Tijdens een zwangerschap wordt de koe gemolken tot ongeveer twee maanden voor de bevalling, en na de geboorte van haar kalfje wordt het jong vrijwel onmiddellijk bij haar weggehaald, zodat de melk van de moeder kan worden afgetapt voor menselijke consumptie. In natuurlijke omstandigheden zou het kalf zes tot twaalf maanden bij de moeder drinken; nu krijgt het kunstmelk of melk van poeder, tot het wordt geslacht (dit geldt voor stiertjes, die, zoals ik eerder al vertelde, het ‘restproduct’ van de melkvee-industrie zijn, net zoals haantjes als ‘restproducten’ van de eierindustrie worden beschouwd) […].

Uit: Ooit aten we dieren van Roanne van Voorst
vegan eten
Gezond, vegan eten. Image by silviarita from Pixabay

Vanaf dat moment kon ik het niet meer naar mezelf verantwoorden om nog maar iets te eten waar de vee-industrie aan te pas was gekomen. Ik wist het zeker: vanaf nu kon ik alleen nog maar vegan eten. Voor de tweede keer in mijn leven ging ik bewust kijken naar wat ik eigenlijk allemaal consumeer. De eerste paar keren boodschappen doen waren een uitdaging. Alle producten die ik normaal kocht werden onderworpen aan een grondig ingrediëntenonderzoek. Ik moest best wat aanpassingen maken aan mijn consumptiepatroon. Toch leerde ik ook deze keer vrij snel wat ik wel en niet kon kopen. Vegan eten bleek minder moeilijk of extreem dan ik altijd had gedacht, maar ook bij dit dieet loert het risico van onbewuste routine. Daarover schrijf ik later meer!

*Interesse in het boek Ooit aten we dieren? Steun lokale ondernemingen en koop het boek via Libris bij een boekhandel bij jou in de buurt!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.